Mungesa e përgjegjësisë është shndërruar në një problem strukturor të qeverisjes, i cili reflektohet në të gjithë piramidën administrative dhe dobëson ndjeshëm aftësinë e institucioneve për të parandaluar rreziqe dhe menaxhuar kriza.
Përgjegjësia shfaqet zakonisht vetëm pas fatkeqësive, në deklarata formale dhe premtime afatshkurtra, për t’u zhdukur sapo vëmendja publike të shuhet.
Në Shqipëri, për dekada me radhë, fatkeqësitë natyrore janë shoqëruar me reflektime të përkohshme dhe harresë strukturore, pa garanci reale se institucionet janë sot më të përgatitura se dje.
Dyshimet mbi zbatimin real të standardeve ndërtimore dhe kapacitetet e emergjencave civile tregojnë se problemi shkon përtej neglizhencës, duke nxjerrë në pah një administratë që shpesh ka humbur sensin e shërbimit publik.
Kjo kulturë e mungesës së përgjegjësisë është shtrirë edhe në shoqëri, e dukshme në ndërtimet pa standarde, ndotjen e mjedisit dhe mungesën e kulturës së sigurimeve.
Shqipëria renditet ndër vendet me nivelin më të ulët të sigurimeve në Europë, duke e zhvendosur barrën e rrezikut te buxheti i shtetit dhe taksapaguesit.
Si pasojë, kostot e fatkeqësive socializohen dhe përdoren politikisht, në vend që të menaxhohen përmes mekanizmave parandaluese.
Mospranimi real i përgjegjësisë rrit ndjeshëm kostot materiale dhe humane të çdo krize.
Në këtë realitet, përgjegjësia individuale dhe masat paraprake mbeten shpesh më të besueshme sesa ajo institucionale.
